Terug naar Chantevent: een duik in de herinneringen van Lemia en Sylvine

In ons project Chantevent groeien kinderen op die omwille van uiteenlopende redenen niet thuis kunnen blijven. Ook Lemia en Sylvine, vandaag allebei 22, verbleven in hun kindertijd in Chantevent. Nu het gebouw waarin ze opgroeiden wordt vernieuwd, delen ze hun mooiste herinneringen aan deze plek met ons.

“Het voelt raar om terug te zijn”, zegt Lemia. “Het is altijd een beetje nostalgisch. Je denkt terug aan die zorgeloze tijd.” Ze bracht bijna heel haar jeugd in Chantevent door. “Ik was vier toen ik hier aankwam. Mijn zus en ik zaten daarvoor in een kindertehuis in Brussel. Ik weet niet meer hoe onze aankomst precies verliep, maar ik weet nog dat we een knuffel kregen om ons gerust te stellen.”

Sylvine kwam op haar veertiende toe in Chantevent en herinnert zich alles nog heel goed: “Ik werd superwarm ontvangen, ook al wilde ik in het begin helemaal niet naar hier komen. Ik was verdrietig omdat ik mijn papa moest achterlaten.”

Véél fijne herinneringen

Lemia weet vooral nog goed hoe het leven in Chantevent aanvoelde. “We woonden in een kleine groep. Iedereen had zijn eigen plekje, maar we waren tegelijk altijd samen. Dat was echt fijn. We waren ongeveer even oud en zijn hier op ons eigen tempo samen groot geworden. Ik voelde me hier echt thuis.”

“Ik heb massa’s leuke herinneringen. Zakgeld gaan halen en dan snoep kopen in het winkeltje op school, verjaardagsfeestjes waar we vrienden mochten uitnodigen… En op een keer organiseerden ze zelfs een schattenjacht voor mijn verjaardag in de tuin!”

Ze denkt ook met een glimlach terug aan bijzondere bezoekjes, zoals dat van Koningin Mathilde, en aan VIP-uitstapjes: wedstrijden van Standard of Anderlecht, of shows van Cirque du Soleil. “Dan waren we altijd superblij. Op school pakten we daar graag ook een beetje mee uit, ik ga niet liegen. Maar het mooiste moment was altijd kerst. Dat was hier echt magisch. Overal versiering! Als we van school thuiskwamen, stond de kerstboom er, de huizen waren versierd… We gingen sleeën en sneeuwmannen maken.”

Een plek die je leven verandert

Voor Sylvine springen vooral de mensen eruit. “Ik had echt geluk dat ik hier terechtkwam. Ik heb geweldige mensen ontmoet. Ik heb hier supergraag gewoond en alleen maar goede herinneringen. Ik zat in een toffe groep. Ik ben blij dat ik bij hen beland ben. Ik heb er geen moment spijt van gehad.”

Voor haar staat het vast: Chantevent heeft haar leven echt beïnvloed. “Ik heb hier geleerd om zelfstandig te worden. Ik voelde me veilig, dat hielp me enorm om te groeien. Er waren altijd mensen rondom mij. Ik wist dat ik altijd bij de begeleiders of de andere jongeren terechtkon.”

Gezien en gehoord

“Je beseft pas achteraf hoeveel geluk je had dat je hier mocht opgroeien en niet in een strengere leefgroep”, zegt Lemia. “Hier maakten ze altijd tijd voor mij. De begeleiders luisterden echt, ik voelde me gezien en gehoord. Ik wist waar ik terechtkon als ik hulp nodig had. Zelfs nu nog kan ik op hen rekenen. Dit jaar hebben ze mijn zus nog geholpen.”

Een eigen kamer

Een eigen plek is cruciaal voor een kind, zeker tijdens de puberteit. Lemia en Sylvine herinneren zich hun kamer nog perfect.

“Ik zie het nog helemaal voor me”, vertelt Sylvine. “Gele muren, een eenpersoonsbed dat bij mijn kleerkast paste en ernaast een mandje waar ik mijn snoepjes in bewaarde.”

Lemia had van haar vierde tot haar vijftiende dezelfde kamer. “Die lag helemaal boven. De muren waren roze en er hingen prinsessenstickers op. ’s Avonds keek ik graag uit het raam naar buiten.”

Binnen enkele weken, zodra de renovatie rond is, kunnen opnieuw 15 kinderen intrekken in hun eigen kamer in het gebouw Mélèzes-Sylvains waar ook Lemia en Sylvine woonden. Een plek helemaal voor hen, waar zij op hun beurt mooie herinneringen kunnen maken.